Η  Μάχη Ξενάκη γεννήθηκε το 1956 στο Παρίσι. Είναι η μοναχοκόρη του Έλληνα συνθέτη, αρχιτέκτονα και μαθηματικού Ιάννη Ξενάκη (1922-2001) και της σημαντικής Γαλλίδας συγγραφέως Φρανσουάζ Ξενάκη. Μεγάλωσε σε καλλιτεχνικό περιβάλλον και σπούδασε αρχιτεκτονική με τον Paul Virilio. Αντίθετα με την επιθυμία του πατέρα της που ήθελε να γίνει Μαθηματικός, η Μάχη Ξενάκη ακολούθησε τη κλίση της στο σχέδιο και τις Καλές Τέχνες. Το 1987 βραβεύεται με υποτροφία από τη Villa Medicis και εγκαθίσταται για δύο χρόνια στη Νέα Υόρκη. Εκεί ενθουσιασμένη από την τέχνη της Louise Bourgeois σπεύδει να τη γνωρίσει και να γίνει μαθήτριά της. Η συνάντηση αυτή υπήρξε καταλυτική για τη καλλιτεχνική της πορεία.  
Μου δίδαξε την ελευθερία απέναντι στην τέχνη. Μου έδειξε πώς να αποδέχομαι τον εαυτό μου. Να υλοποιώ κάθε ιδέα μου. Ακόμα κι αν αυτή είναι αλλόκοτη, παράξενη και ανορθόδοξη.

Το 1996, κερδίζει το βραβείο χαρακτικής Lacouriere. 

Το 1998, εκδίδει ένα βιβλίο για τη Louise Bourgeois και δημιουργεί τα πρώτα της γλυπτά. 

Η Μάχη Ξενάκη είναι μια πολύπλευρη καλλιτέχνης που ασχολείται παράλληλα με το σχέδιο, τη χαρακτική, τη γλυπτική και τη συγγραφή βιβλίων. Έργα της βρίσκονται σε σημαντικές συλλογές, όπως του Centre Georges Pompidou, και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. Τα έργα που παρουσιάζονται στη γκαλερί, είναι σχέδια μεγάλων διαστάσεων, μονόχρωμα, με την προσωπική τεχνική με παστέλ της Ξενάκη.

Ανθρωποκεντρικά αν και αφηρημένα, εξερευνούν το εσωτερικό του ανθρώπινου σώματος, τον παλμό που δονεί την ύπαρξή του και μοιάζουν με στρόβιλο που κινείται προς διάφορες κατευθύνσεις. H υφή του παστέλ δημιουργεί την αίσθηση του βελούδου και προκαλεί στον θεατή τη διάθεση να εισχωρήσει μέσα στο έργο και ν’ αναγεννηθεί. 

Η Ξενάκη, δουλεύει τα έργα της σε σειρές κάθε φορά, με μια εμμονή στο ίδιο μοτίβο, χειρονομιακά και μέχρι εξαντλήσεως του θέματος.

Ο Bram Van Velde γεννήθηκε το 1895 σ’ ένα χωριό της Ολλανδίας. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, πολύ φτωχικά, που τον σημάδεψαν βαθιά. Η μόνη του παρηγοριά ήταν η ζωγραφική. Για να βοηθήσει την οικογένειά του έβαφε σπίτια. Το 1922, ένας συλλέκτης που διέκρινε  το ταλέντο του, τον έσπρωξε να αφιερωθεί αποκλειστικά στη ζωγραφική προσφέροντάς του μηνιαία οικονομική βοήθεια. Το 1924 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Το 1928 παντρεύεται τη Γερμανίδα ζωγράφο Lilly. Το 1932 και σε άθλια οικονομική κατάσταση εγκαθίστανται στη Μαγιόρκα μαζί με άλλους καλλιτέχνες φυγάδες του Ναζιστικού καθεστώτος. Το 1936 πεθαίνει η γυναίκα του και εξ αιτίας του εμφυλίου πολέμου γυρίζει στο Παρίσι. Τότε γνωρίστηκε με τον Samuel Beckett, μια φιλία που τον βοήθησε πολύ ψυχικά, οικονομικά και καλλιτεχνικά. Κάποιες εκθέσεις που έκανε στο Παρίσι δεν έτυχαν αναγνώρισης. Το 1955 δημιουργεί τις πρώτες του λιθογραφίες. Από τότε και μέχρι το τέλος της ζωής του παρήγε σημαντικό χαρακτικό έργο.

Από το 1960 άρχισε να εκτιμάται το έργο του και να γίνονται πολλές και σημαντικές εκθέσεις ανά τον κόσμο. Το 1970 έγινε η μεγαλύτερη αναδρομική του έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού που ταξίδεψε σ’ όλη την Ευρώπη. Το 1973, στα 80 του χρόνια, τιμήθηκε με το Μεγάλο Εθνικό Βραβείο των Τεχνών και των Γραμμάτων της Γαλλίας. Έργα το βρίσκονται στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου και σε πολλές ιδιωτικές συλλογές.  

« Δεν μ’ αρέσει να μιλάω. Δεν μ’ αρέσει να μου μιλάνε. Ζωγραφική είναι η σιωπή.»